Jean-Antoine Marbot

Jean-Antoine
Marbot
Ilustracja
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia

7 grudnia 1754
Altillac, Francja

Data i miejsce śmierci

19 kwietnia 1800
Genua, Włochy

Przebieg służby
Siły zbrojne

Królestwo Francji
Królestwo Francji
Republika Francuska

Główne wojny i bitwy

Wojna pierwszej koalicji:
Wojna w Pirenejach
(1793–1795)
Wojna drugiej koalicji:
Kampania we Włoszech
(1799–1800)

Późniejsza praca

Poseł departamentu Corrèze w Zgromadzeniu Prawodawczym
(1791–1792)
Poseł departamentu Corrèze w Radzie Starszych
(1795–1799)
Przewodniczący Rady Starszych
(1797, 1798)
Gubernator wojskowy Paryża
(1799)

Multimedia w Wikimedia Commons

Jean-Antoine Marbot, znany również jako Antoine Marbot (wym. [ʒɑ̃ ɑ̃twan maʁbo]; ur. 7 grudnia 1754 w Altillac we Francji, zm. 19 kwietnia 1800 w Genui we Włoszech) – francuski generał i polityk[1][2].

Życiorys

Ancien Régime

Urodził się w 1754 roku w szlacheckiej rodzinie z dawnej prowincji Quercy, w okolicach dzisiejszego departamentu Corrèze. Jego kariera wojskowa rozpoczęła się podczas panowania króla Ludwika XV, w pułku Gwardii Królewskiej. Osiągnął w niej stopień kapitana dragonów i służył jako aide-de-camp dowódcy pułku, generała de Schomberga.

Zgromadzenie Prawodawcze

Będąc zwolennikiem idei oświecenia, po wybuchu rewolucji francuskiej odszedł z wojska i powrócił do ziem rodzinnych. Został wybrany administratorem nowo utworzonego departamentu Corrèze w 1790 roku, a następnie posłem tego departamentu w Zgromadzeniu Prawodawczym (fr. Assemblée Législative) 3 września 1791 roku.

Generał Jean-Antoine Marbot

Armia Pirenejów

W latach 1793–1795 wstąpił do Armii Pirenejów (fr. Armée des Pyrénées) dowodzonej przez generała Dagoberta de Fontenille i stał się jednym z przywódców wojsk francuskich walczących z siłami generała Ricardosa na granicy z Hiszpanią. 30 sierpnia 1793 roku otrzymał stopień generała brygady, odznaczył się między innymi podczas zdobycia Cerdanyi i awansował do stopnia generała dywizji w październiku 1794 roku.

Rada Starszych

W dniu 15 października 1795 roku został wybrany posłem departamentu Corrèze w Radzie Starszych (fr. Conseil des Anciens), wyższej izbie francuskiego ustawodawstwa podczas I Republiki Francuskiej, będącej odpowiednikiem dzisiejszego Senatu. Zasiadując w Radzie Starszych, dwukrotnie piastował urząd przewodniczącego izby. Pierwszą kadencję objął 6 września 1797 roku, drugą rok później, 19 czerwca 1798 roku.

Gubernator wojskowy Paryża

Powołany został przez ministra wojny, generała Bernadotte, na stanowisko gubernatora wojskowego Paryża w dniu 5 lipca 1799 roku, przejmując po generale Joubercie dowództwo stołecznej 17 dywizji wojskowej. Po powrocie generała Bonapartego z kampanii egipskiej, sprzeciwił się planom przewrotu, mającego obalić rządy Dyrektoriatu i zastąpić je bardziej autokratycznym ustrojem politycznym w postaci Konsulatu. Jego autorom, sterowanym przez dyrektora Emmanuela Sieyèsa, a od niedawna również przez generała Bonapartego, niezbędne było wsparcie wojsk stacjonujących w Paryżu. Obawiając się przywiązania obecnego gubernatora do idei republikańskich, zaoferowali mu nowe stanowisko w dowództwie Armii Italii (fr. Armée d’Italie), które przyjął. Po jego ustąpieniu, przychylny przewrotowi generał Lefebvre mianowany został nowym gubernatorem wojskowym Paryża.

Plan fortyfikacji Genui w 1800 roku

Armia Italii

Przed przewrotem 18 brumaire’a (9 listopada 1799 roku), wysłany został jako generał dywizji do Armii Italii, walczącej z korpusem wojsk austriackich na terytorium północnych Włoch. Po śmierci generała Championneta, przejął naczelne zwierzchnictwo nad armią aż do przybycia generała Massény. Dowodził siłami francuskimi stacjonującymi w Savonie, gdzie toczyły się liczne starcia z oddziałami wroga usiłującymi przedostać się do przedmieść Genui, w szczególności w dniach 6 i 13 kwietnia 1800 roku. Wkrótce zachorował i musiał zostać przewieziony na leczenie do Genui. Zmarł 19 kwietnia 1800 roku, podczas oblężenia miasta przez wojsko austriackie, z powodu tyfusu i poniesionych ran.

Upamiętnienie

Nazwisko generała Jeana-Antoine’a Marbot na Łuku Triumfalnym w Paryżu

Jego nazwisko jest zapisane na 34 kolumnie zachodniego filara Łuku Triumfalnego w Paryżu.

Rodzina

3 października 1776 roku poślubił Marię-Louisę Certain du Puy (1756–1826), spokrewnioną z François Certainem de Canrobertem, marszałkiem Francji w okresie II Cesarstwa Francuskiego. Z tego małżeństwa pochodziło czterech synów:

Zobacz też

Przypisy

  1. Dictionnaire des parlementaires français de 1789 à 1889: Marbot, Jean-Antoine.
  2. Biographie universelle et portative des contemporains: Marbot, Antoine.

Bibliografia

  • Rabbe, Vieilh de Boisjolin, Sainte-Preuve, Biographie universelle et portative des contemporains, T. 3, Paryż, Levrault, 1834, s. 452.
  • Robert, Cougny, Dictionnaire des parlementaires français de 1789 à 1889, T. 4, Paryż, Bourloton, 1889, s. 255.

Linki zewnętrzne

  • Lista przewodniczących Senatu Francji w latach 1700–1870
  • Nota biograficzna na stronie 1789–1815.com
  • Nazwiska zapisane na Łuku Triumfalnym w Paryżu
  • p
  • d
  • e
Gubernatorzy Paryża
  • Louis I d’Anjou (1356–1357)
  • Jean de Berry (1411)
  • Waléran III de Ligny (1411–1413)
  • Jean II de Ligny (1418–1420)
  • Jean de La Baume (1422–142.)
  • Jean de Villiers (1429–14..)
  • Philippe de Ternant (14..–14..)
  • Jacques de Villiers (1461)
  • Charles d’Artois (1465)
  • Charles de Melun (1465–1467)
  • Charles I d’Amboise (1467–1470)
  • Charles de Gaucourt (14..–1472)
  • Antoine de Chabannes (1472–147.)
  • Guillaume de Poitiers (1478–14..)
  • Louis d’Orléans (1483–1485)
  • Antoine de Chabannes (1485–1488)
  • Gilbert de Montpensier (14..–1494)
  • Charles II d’Amboise (1493–1496)
  • Antoine de La Rochefoucauld (15..–15..)
  • Paul de Thermes (1559–1562)
  • Charles de Cossé (1562–1563)
  • François de Montmorency (15..–1572)
  • René de Villequier (1580)
  • François d’O (158.–1589)
  • Charles-Emmanuel de Savoie (1589–1590)
  • Jean Francois de Faudoas (1590–1594)
  • Charles II de Cossé (1594)
  • François d’O (1594)
  • Charles du Plessis (1616)
  • Hercule de Rohan (1643–16..)
  • François de L’Hospital (1648–1657)
  • Duc de Bournonville (1657–1662)
  • Antoine d’Aumont (1662–1669)
  • Gabriel de Rochechouart (1669–1675)
  • Charles III de Créquy (1676–1687)
  • Léon Potier (1687–1704)
  • Duc de Tresmes (1704–1739)
  • Bernard Potier (1739–1757)
  • Charles Louis d’Albert (1757–1771)
  • Jean de Cossé-Brissac (1771–1780)
  • Louis de Cossé-Brissac (1780–1791)
Dowódcy generalni sił zbrojnych w Paryżu
Gubernatorzy wojskowi Paryża
Okupacja niemiecka
Gubernatorzy wojskowi Paryża
  • Philippe Leclerc (1944)
  • Marie Pierre Kœnig (1944–1945)
  • Paul Legentilhomme (1945–1947)
  • René Chouteau (1947–1953)
  • Henri Zeller (1953–1957)
  • Louis-Constant Morlière (1957–1958)
  • Pierre Garbay (1958–1959)
  • Raoul Salan (1959–1960)
  • Maurice Gazin (1960)
  • André Demetz (1960–1962)
  • Louis Dodelier (1962–1965)
  • Philippe de Camas (1965–1968)
  • André Meltz (1968–1971)
  • Bernard Usureau (1971–1974)
  • Philippe Clave (1974–1975)
  • Jean Favreau (1975–1977)
  • Jacques de Barry (1977–1980)
  • Jeannou Lacaze (1980–1981)
  • Roger Périer (1981–1982)
  • Alban Barthez (1982–1984)
  • Michel Fennebresque (1984–1987)
  • Hervé Navereau (1987–1991)
  • Daniel Valéry (1991–1992)
  • Michel Guignon (1992–1996)
  • Michel Billot (1996–2000)
  • Pierre Costedoat (2000–2002)
  • Marcel Valentin (2002–2005)
  • Xavier de Zuchowicz (2005–2007)
  • Bruno Dary (2007–2012)
  • Hervé Charpentier (2012–2015)
  • Bruno Le Ray (2015–2020)
  • Christophe Abad (od 2020)
Kontrola autorytatywna (osoba):
  • ISNI: 0000000082006983
  • VIAF: 15884072
  • LCCN: n90719401
  • GND: 130659797
  • BnF: 12521128m
  • SUDOC: 128475625
  • NLA: 49287028
  • CiNii: DA16162395
  • PLWABN: 9810592509605606
  • WorldCat: lccn-n90719401